Stadsdichter

Iedere trage beweging voorwaarts,
stap je vastberaden
terug in het verleden.

De blik op oneindig,
je kijkt naar een punt 
in de verte,
door me heen, 
schrijft je naam met licht
op de oude schoolbanken, 
doopt je pen 
in het Scheldewater
en maakt een nieuwe kanttekening
in de toekomst.

Iedere dag 
trek je dezelfde lijnen door het landschap 
op jouw weg,
keer je schoorvoetend maar onvermurwbaar
op hetzelfde tijdstip,
heen en weer in de tijd.

Met fluo jas en twee extra benen
op wielen,
steen voor steen, 
voorbij de fabriek.

Je wordt een herkenningspunt, 
een fietser stopt
ik glimlach naar je 
 

We spreken veel talen 
in het onderweg zijn, 
wij, 
tijdreizigers,
we zijn beiden jong en oud tegelijk.

We doorkruisen elkaars bestaan
voortdurend 
in een flitsende stilte,
maar met een blijk van herkenning.

Iedere avond,
Ga je slapen in de oksel
van de Schelde

Opgebold 
in oude herinneringen en 
nieuw ontmoetingen.

Bijna klaar voor morgen,
om de boot van je geheugen 
opnieuw te trekken
langs het jaagpad.

© Evelien Claeyé, stadsdichter Oudenaarde 2025-2027

Als het wit onder 
je hart kraakt, 
de koude je met 
beide handen uit 
je lijf schudt,

Je terugkijkt 
in je voetsporen, 
alleen op weg bent.

Kijk dan vooruit,
vol 
in de gloed van de 
vele gezichten 
van jouw stad.

Rust je oog 
op de wolkenpuzzel. 
Alle avondkleuren 
boven het veld, het stadhuis,
de schelde, jouw thuis.

Kom dan baden in 
de glunderende 
blikken.

Steek een kaars 
aan in elkaars 
glimlach.

Gooi je vrolijkste 
jas om, hou de handen 
open
voor de toekomst.

Laat de straten 
jou omwikkelen 
met de muziek van 
herinneringen

Draai zachtheid 
om je 
heen als een sjaal 
en spin 
in 
Winterse

Warmte.

Ik leg mijn handen 

voor je ogen.

Hier word  jij

geboren 

in mijn blik.

Ik lees 

jouw landschap,

verleg zijn 

grenzen.

Welkom, mens van toen!

Je tuurt 

langsheen

de contouren

van het heden.

Nieuwsgierig

zoek je naar

herkenningspunten, 

tussen rots en rivier.

Je verzamelde

schelpen,

veren,

eten

en deelde het.

Je bouwde 

tenten,

boten,

vuurplaatsen en stak de vonk 

aan die je 

doorheen 

het duister leidde

naar een thuis.

Welkom, mens van toen!

Je snijdt

een glimlach aan,

draait je om 

en rent 

doorheen het

heden 

terug naar 

jouw wortels.

© Evelien Claeyé, stadsdichter Oudenaarde 2025-2027

Als ik mijn handen zie
zie ik de jouwe,
gevouwen op mijn schoot.

De deur staat op
meerdere kieren wanneer
jouw stem me roept

Als je jouw verdriet neerlegt
in de weiden, blaas ik jouw 
wieken weer aan tot malen.

Schuif mee aan tafel, dan lees ik
je weer tot leven.
Ik ben de herberg van
jouw geschiedenis

Hier mag je opgebold liggen, 
in de warme sintels
van mijn uren.

Wanneer de hoeven draven,
draag ik jouw stilte 
in een zeef naar de bron.

In jou
huist de glimlach 
die ik bewaar in
tinnen doosjes
voor morgen.

© Evelien Claeyé, stadsdichter Oudenaarde 2025-2027

Wanneer jouw schouders
zich onder de mijne zetten
hangt de tijd zwaar
aan je hals te tikken.

De ketting van jouw lijf
laat zich niet misleiden
door de omvang
van jouw liefde.

Het gewicht van het onzichtbare
trekt aan de touwen van
jouw ledematen en
hangt als de tas van een
vergeten soldaat
in de stille loopgraven
tussen keuken en
woonkamer.

Je woont jezelf
te klein,
rekt je voor iedere
omhelzing
uit je lengte.

Je leerde me kijken in
de traagte
om jou terug te vinden,

Kind in jouw schoot,
hand op jouw hart.

© Evelien Claeyé, stadsdichter Oudenaarde 2025-2027