Interview: meer dan 100 jaar tuinieren in 'Onze Tuin'

Aan het woord in stadsmagazine Adriaen, juni 2026: Tom Van den Berghe, tuinier en bestuurslid van vzw Werk voor Volkstuinen, over meer dan 100 jaar tuinieren in 'Onze Tuin' aan het Liedtspark.

In het hart van Oudenaarde, tussen de Dijkstraat en het Liedtspark, vind je de volkstuinen. Het is er rustig, maar nooit stil. Tuiniers maken een praatje, helpen elkaar en ook passanten blijven er graag even hangen. Wat ooit begon als een sociaal initiatief, groeide uit tot een warme gemeenschap. Al meer dan 100 jaar vinden Oudenaardisten hier hun plek in 104 volkstuinen. Tom Van den Berghe is tuinier en bestuurslid van vzw Werk voor Volkstuinen. Sinds zijn verhuis vond hij hier opnieuw wat hij miste: een stukje grond én een plek waar je je snel thuis voelt. 

Hoe ben je hier terechtgekomen? 

“In de herfst van 2024 verhuisde ik van een huis met een grote tuin in Edelare, naar een appartement in het centrum. Omdat ik graag tuinier zocht ik een alternatief. Via een vriend hoorde ik dat er een verwilderd perceel vrijkwam en meldde me meteen aan als kandidaat-huurder bij de vzw. Ik kon snel opstarten. In de winter heb ik het opgeruimd zodat ik in de lente kon starten. Vandaag kweek ik hier van tomaten, sla, venkel, erwten, boontjes tot ajuinen en vroege aardappelen.” 

Wat maakt een volkstuin anders dan een tuin bij je thuis? 

“Hier tuinier je nooit alleen. Mensen van verschillende beroepen, maar ook verschillende leeftijden en culturele achtergronden ontmoeten hier elkaar, wisselen tips uit en delen zelfs hun oogst. Die is dan ook vaak groot genoeg om een hele familie mee te voeden. Ook passanten maken graag een praatje over het hek. Dat maakt het boeiend. Mijn buurvrouw is bijvoorbeeld 84 en kweekt nog altijd van alles, helemaal zelfstandig.” 

“Het middenpad noem ik de welriekende dreef. Als de rozen, lelies, gladiolen en dahlia’s bloeien, is het hier prachtig en ruikt het heerlijk. Er komen ook veel wandelaars, scholen, gezinnen, koppeltjes en toeristen langs. Dat brengt leven in de tuin.”

Wat betekent tuinieren hier voor jou? 

“Tuinieren brengt rust. Je maakt je hoofd leeg en ontsnapt even aan de drukte. Het geeft ook veel voldoening: je ziet iets groeien en kan het later oogsten. En zelfgekweekte groenten smaken echt anders dan die uit de winkel.” 

De volkstuinen zelf bestaan al meer dan 100 jaar. Wat maakt deze plek zo bijzonder? 

“De geschiedenis gaat terug tot 1867. Baron Charles Liedts had hier een buitenverblijf met een park. Het braakliggende terrein ernaast stelde hij open voor mensen die het moeilijk hadden, zodat ze zelf voedsel konden kweken als zinvolle en gezonde bezigheid.” 

“Dat sociale idee leeft vandaag nog altijd. Mensen ontmoeten elkaar hier, wisselen tips uit en delen plantjes of groenten. Veel mensen spreken over ‘mijn tuintje’, en dat klopt. Maar tegelijk is het ook ‘onze tuin’. We zorgen er samen voor. We zijn hier maar passanten.” 

Wie kan hier starten en hoe werkt dat? 

“Iedereen kan zich aanmelden bij de vzw via volkstuinen.oudenaarde@skynet.be. Meestal kom je eerst op een wachtlijst. Zodra er een perceel vrijkomt en je geloofsbrieven met daarin je motivatie worden goedgekeurd, kan je starten.” 

“Ervaring is niet nodig. Je leert hier van elkaar.  Er zijn wel enkele afspraken, zodat het voor iedereen aangenaam en rustig blijft.”

Wat betekent deze plek voor de stad? 

“Het is een echte oase van rust. Mensen komen hier wandelen, genieten van de bloemen of even zitten. Er groeit een grote variatie: van groenten zoals asperges en kolen tot bloemen en druivenranken. Dat maakt het een levendige plek.” 

Hoe vieren jullie het 100-jarig bestaan van de vzw en hoe zie je de toekomst van de volkstuinen? 

“De viering ging van start met een academische zitting in het stadhuis. Daarnaast zetten we voor het 100-jarig bestaan de dahlia in de kijker. Dat is een eerbetoon aan baron Liedts, die mee zorgde voor de verspreiding van de bloem in Europa. We moedigen de volkstuiniers aan om zelf dahlia’s te planten en legden een dahliatuin aan. Deze zomer hopen we  op het grasveld ernaast een gezellig feest te organiseren.” 

“Ik hoop dat deze plek blijft wat ze is: een groene oase met een warme gemeenschap.  En dat ook volgende generaties hier kunnen tuinieren, elkaar ontmoeten en genieten.”