Animator T. vertelt

Regenbooggetuigenissen

 

 

Animatoren die gewoon zichzelf waren. Uit de kast. En zich hier alles behalve voor schaamden.
Daar keek ik enorm naar op. Meer en meer wou ik zijn zoals hen, mezelf

In 2016 kreeg ik toevallig een flyer van het lokale speelplein in mijn handen gestopt. Een flyer die me wel aansprak. Zo kwam ik in de zomervakantie terecht binnen de speelpleinwerking als animator. Wat ik daar deed, beviel me. Ik besloot dan ook om mijn animatorattest te behalen. Ondertussen heb ik het lijstje aangevuld met mijn hoofdanimator en maak ik deel uit van de stuurgroep. Met andere woorden, het speelplein en alles eromheen stal mijn hart.

Hoewel ik me vanaf het begin thuis voelde in de groep, bleef ik toch een klein deel van mezelf verbergen. Een deel van mezelf dat ik kon negeren. Nochtans was ik niet alleen. Er waren in de groep nog andere animatoren die uit de kast waren gekomen en hun plekje in de groep hierdoor alleen maar versterkt hadden.

In de zomer van 2020 besloot ik om zelf ook de stap te wagen, ik kwam uit de kast. Omdat ik me zo goed voelde binnen de ploeg, bracht ik hen als eerste op de hoogte. Mijn schrik was overbodig. Overal waar ik het nieuws bracht, kreeg ik positieve reacties. Mijn omgeving was trots, trots dat ik eindelijk mezelf durfde zijn en eerlijk was met mezelf. Tussen ons gezegd en gezwegen, er zijn veel tranen gerold. Maar enkel goede tranen! Ergens had ik dit wel verwacht. Door mijn voorgangers wist ik dat er binnen onze ploeg eigenlijk geen taboe was rond dit thema. De kinderen die naar de werking komen zijn erniet van op de hoogte, maar enkele ouders kennen me en ook hun blik op mij is niet gewijzigd.

Ik besef dat ik veel geluk heb met mijn omgeving. Zonder mijn vrienden van het speelplein, stond ik waarschijnlijk niet waar ik nu stond. In moeilijke momenten waren en zijn zij nog steeds mijn steun en toe verlaat. Ze hebben de stap die ik nam een stuk makkelijker gemaakt door hun positieve reacties. Niet iedereen heeft dit geluk, ik kan me voorstellen dat het in andere groepen een stuk moeilijker is.

Er valt zo'n last van je schouders, eens je jezelf kan zijn.
Het was een advies geweest dat ik graag ook had meegekregen.
Daarom hoop ik met mijn getuigenis anderen te inspireren,
het gevoel te geven dat het echt oké is om helemaal jezelf te zijn