Melden
De naam Melden zou Keltisch zijn en dus ouder dan de komst van de Romeinen, maar de betekenis ervan blijft onduidelijk. Men denkt aan de omschrijving van een waterloop of beek, die donker zou geweest zijn. De eerste maal dat Melden, als Melina, in de archieven opduikt is vrij laat, namelijk in 988.
De Schelde vormde heel lang een grens, zowel op politiek als op kerkelijk gebied. Melden behoorde toe aan het Land van Aalst, dat in de jaren 1030 door de Graaf van Vlaanderen veroverd en ingelijfd werd. Men weet ook dat de graaf zoveel mogelijk de plaatselijke machthebbers liet verder bestaan. Melden vormde het kerngebied van de heren van Pamele, wiens domein zich uitstrekte tussen twee beken, de Marke ten noorden en de Ronne ten zuiden. In 1551 werden de heerlijke rechten verkocht aan de familie Van Der Heyden, in 1698 aan de barons van Bylandt, die het in handen hielden tot aan de Franse Revolutie. Het bestuur en het gerecht omhelsden ook het huidige Nukerke (nu deelgemeente van Maarkedal), dat pas vanaf de Franse Revolutie een eigen gemeente werd.
|
|
Het valt erg moeilijk globaal te stellen of Melden bepaald rijk of arm was. Het latere beeld dat men krijgt - vanaf de 18de eeuw - geeft een vrij groot gamma beroepen aan, naast de zuivere landbouwactiviteiten. Het dorp telde reeds vanaf de 16de eeuw een watermolen op de Winkeldries en een andere op de wijk Pladutse. De eerste verdween in de 19de eeuw voor de spoorweg, de andere bestaat nog en ligt op de grens met Zulzeke, helemaal aan het uiteinde van Melden. Ondanks zijn uitgestrektheid heeft Melden nooit veel inwoners geteld. In 1956 werd de vrij belangrijke buitenwijk Schapendries bij Leupegem gevoegd.
De huidige dorpskom vormt een typisch kronkelend straatdorp dat zich in noord-zuidelijke richting uitstrekt tussen de voormalige Scheldeoevers, met de kerk als eindpunt en het sterk golvend heuvelgebied, waarvan de eerste flanken ten zuiden als Koppenberg en in als Rotelenberg gekend staan.De noordelijke landtong was vroeger omspoeld door de Schelde, waarvan de talrijke meanders hetzij op natuurlijke wijze, hetzij door de mensen doorstoken werden zodat de loop van de stroom zich talrijke malen wijzigde. Op deze landtong werd de kerk gebouwd, die helemaal op het uiteinde van het dorp staat.
De huidige dorpsaanleg, met de lange kronkelende straat, bestond reeds in de loop van de 18de eeuw.