Leupegem
Sociaal en economisch was Leupegem steeds op Oudenaarde aangewezen en de inwoners omschreven het dorp zelf als 'een voorgeborchte' ervan. Zoals Bevere en in iets mindere mate Eine, vormde Leupegem inderdaad een agglomeratiegemeente met de stad, hoewel de scheiding ermee vroeger oneindig sterker zichtbaar was dan nu. De stad was omringd met muren, grachten en een brede vlakke veiligheidsstrook waar niet mocht op gebouwd worden. In de praktijk kwamen precies daar heel wat huizen, zoals diverse oude plannen aantonen.
 |
 |
Te Leupegem leefde vooral een arme bevolking die, naast landbouw, ook een huiselijke textielproductie kende. Wegens zijn ligging bij de stadsversterkingen, aan de voet van de Edelareberg langs een drukke verkeersweg, heeft het dorp altijd veel te lijden gehad van de overtalrijke oorlogsverrichtingen en troepenpassages, zodat het regelmatig vernield werd. Doorheen de eeuwen bleef de bewoning steeds gegroepeerd langs de Leupegemstraat. Naar het zuiden toe, op de Schapendries, ging een baan langs de Schelde naar Doornik, een andere liep over de Koppenberg naar Ronse. De dorpskom zelf werd doorsneden door een netwerk van smalle wegen.